دانی که کیست زنده ؟

آن کو ز عشق زاید‏

اگر عشق عشق باشد چگونه می‌تو ان به غیر از معشوق اندیشید؟  چگونه می‌توان عاشق و معشوق و

عشق را از هم جدا کرد؟ آن که می‌گوید زمانی عاشق بودم یا زمانی معشوقی داشتم و اکنون ...، او اصلا

عشق نمی‌داند. همه زیبایی عشق به جاودانگی آن است و سخن همان است که فروغ گفت: "اگر عشق

عشق باشد، زمان حرف احمقانه‌ای است."

گویند اگر عشق بیاید چنان بر عقل سیطره یابد که عقل را در هم می‌کوبد و چشمان خرد را کور می‌سازد. ولی

من می‌گویم  اگر عشق عشق باشد کوری‌اش نیز روشنایی است، هزار برابر روشنای چشمان نیم سوی آنان

که عشق را نمی‌دانند. اگر عشق عشق باشد بال می‌دهد. بالی برای پرواز در سرزمینی به نام محبت که

عطرش با عطر بهشت برابری می کند و نسیمش با نسیم جان نواز صبح.

عشق اگر عشق باشد هر روز جوشش و آتشش فزونی یابد و خلاص از عشق محال.

گمان نمی‌برم اگر تمام نقاشان سترگ تاریخ هنر جمع شوند، بتوانند ثانیه‌ای از عشق میان عاشق و معشوق را

به تصویر درآورند و یا تمام شاعران گستره بشریت بتوانند آن را به تمثیل درآورند. کدام قدرت را با عشق برابر

توان کرد؟

کسانی ‌گویند که "از دل برود هر آن چه از دیده رود." آری کشش‌های کودکانه با غمزه‌ای یا عشوه‌ای می‌آید و

با چند صباح دوری، کپک می‌زند و می‌رود. ولی این را چه نسبت است با عشق؟ عشق، همه‌ی بقا و هستی

عاشق است؛ شوریدگی اوست، یکتا شدن است با معشوق. و مگر برای عاشق دلی جز دل معشوق می‌ماند

که از صفحات آن، عکس رخ یار برود؟

آتش ست این بانگ نای و نیست باد

هرکه این آتش ندارد نیست باد

آتش عشق است کاندر نی فتاد

جوشش عشق است کاندر مِی فتاد

گریه‌ی دل

در پیاده روهای خیابان‌ها آدم‌ها را بنگر؛

صورت‌هاشان را دقیق نگاه کن؛

می‌توانی حال دلشان را از صورتشان خوب بخوانی.

گویی که صورت‌ها ویترین دل‌هاست.

یکی آرامش دل را در چهره دارد؛

دیگری گرمای قلبش را؛

این یکی مهربانی‌ درونش در نگاهش موج می‌زند؛

و آن ‌یکی با دل خود جدل می‌کند؛

و دیگری دل خود را به شکیبایی فرا می‌خواند؛

آن یکی گوش به حرف دلش سپرده است؛

و آن یکی با دلش سخن می‌گوید.

آری صورت‌ها دل‌ها را نشان می‌دهند.

ومن از همه‌ی آن‌ها، صورتی را بیشتر می‌شناسم که گریه‌ی دل را نشان می‌دهد.

تا حال صدای گریه‌ی دل را شنیده‌ای ؟

آن هنگام که مرغ دل از شوق تو عزم پرواز دارد ولی نمی‌تواند از قفس سینه بگذرد می‌دانی چه حالی دارد؟

آن هنگام که هق‌هق گریه و اشکی که از دل برآید و بر چشم نشیند و تمام صورت را در برگیرد و دل راهی برای آرامش نیابد الا دیدار یار و دوری را بزرگتر از آن بیند که تحمل تواند کرد، دیده‌ای؟

من می‌دانم که عاشق باید بی قراری‌ها را تحمل کند و می‌دانم که عاشق در کوره فراق باید که سوخته شود و می‌دانم که جانش در صدف دوری باید دفن شود و باید که از دیدگان، خون دل جاری سازد؛ آری خوب می‌دانم اما بسیار سخت است و دانستن چیزی از سختی آن نمی‌کاهد.

سخت است که دل گاهی گاه چون زمستانی سرد و یخ بسته و یا چون آسمانی ابری با بغضی سیاه باشد و یا  چون ابری غریب ببارد و از نبودن معشوق بهانه گیرد و بگرید و آرام و قرار از کف بدهد و کسی را یارای یاری‌اش نباشد و آن چنان بایست زار بزند که دریای اشکش بخشکد و در نهایت هم خود را باید آرام سازد با این جمله که عشق گر چه سخت است و دشوار اما زیباست و شیرین.

آری دل‌ها نیز گاهی می‌گریند و چه دردمندانه است گریه‌ی دل‌ها.